Schrijver

In mijn teksten heeft alles een achtergrond. Iedereen is het resultaat van zijn belevenissen tot nu toe. Er zijn eerder dingen gebeurd. Die dingen hebben een blijvende invloed op hoe je je later bent gaan gedragen. Welke dingen zijn dat dan wel? Welke momenten zijn bepalend? En hoe heeft iemand toen gehandeld? Is hij daar achteraf nog tevreden mee?
Die achtergrond, het verhaal dat je niet meteen ziet, maakt het interessant.

In elk leven zitten zulke verhalen, die het smeuïg maken. Die vertel ik het liefst in zo sober mogelijke taal. Als een gedicht bijna. Met zo min mogelijk woorden wil ik zo veel mogelijk oproepen.
Ik hou ervan om zo'n taalbouwwerk te maken. Waar motieven doorheen lopen en uitspraken steeds weer terugverwijzen naar wat eerder al genoemd is.

Wat overblijft, is luistertekst. Tekst die je als het ware tegen de binnenkant van je hoofd kunt projecteren. Toneelteksten, gedichten, hoorspelen. Monologen, dialogen, trialogen en het kan soms nog veel drukker worden in een tekst.
Teksten met gaten erin die door de verbeelding van de luisteraar moeten worden ingevuld. Die maar een paar kenmerkende details laten zien, en de rest van die wereld zo suggereren dat je er niet omheen kunt.

Er zijn streken waar ze na de oogst de akkers afbranden.
Ik heb dat gezien.
Vlammenzeeën.
Heel de wereld brandt.
En een hitte dat daar vanaf slaat.
Laaien.
Dat heeft geen geluid,
laaien,
maar je hoort het.
Zo’n veld smeult dan nog dagen door
en al die tijd stijgt rook op.
Als de wind verkeerd staat is zo’n dorp dagenlang verdwenen.
Later mengen ze de as met de grond.
Het is voor de vruchtbaarheid.

Ze maken daar een feest van.
Tradities.
Je schrijft op wat je fout hebt gedaan
en gooit dat op het vuur.
Ik zei nog
‘Je ploegt oude fouten door je veld.’
Maar ze nemen dat heel serieus.
Wat verbrandt is weg.
En dan begin je opnieuw.

(In: Broeien, afstudeertekst Frank van Oosterhout, HKU 2008)